Τραγούδι πρώτα εδώ
Shinigami (=αυτος που παραλαμβανει τις ψυχες)
Φόβος είναι η φυσιολογική εκείνη κατάσταση που μας προφυλάσσει τις περισσότερες φορές από καταστάσεις επικίνδυνες για το Εγώ. Είναι η ορμέφυτη συνθήκη αναγνώρισης από το εγώ της κατάστασης αδυναμίας μπροστά στο άγνωστο. Το σκοτάδι πχ μας γεμίζει φόβο και αδρανοποιεί το σώμα μας προς αποφυγήν κινδύνων όπως η πτώση, η πρόσκρουση σε αντικείμενα κτλ. Γιατί όμως αυτό που λογικά λοιπόν μας ακινητοποιεί (το σκοτάδι) δεν συμβαίνει ακόμη και αν υπάρχει η συνθήκη αυτή, στο σπίτι μας. Ποιό είναι εκείνο που αναιρεί το φόβο του σκοταδιού εκεί?
Απλά και το γνωρίζουμε όλοι. Η Γνώση του χώρου. Αρκεί λοιπόν η γνώση για να αναστείλει τον φόβο. Βασική προυπόθεση λοιπόν για την αναίρεση του φόβου είναι η γνωριμία με αυτό που την προκαλεί. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ωθείται το άτομο προς την γνώση και συνεπώς προς την εξέλιξη.
Φοβία είναι εκείνη η κατάσταση που χαρακτηρίζεται από υπερβολικό ή και παράλογο φόβο. Έχει το σημαντικό αποτέλεσμα να οδηγεί το άτομο που διακατέχεται από αυτή, να αποφεύγει συγκεκριμένες καταστάσεις ή όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτές να τις βιώνει με πολύ έντονο άγχος. Είναι αυτή η αγχώδης διαταραχή που εμφανίζεται σε οποιαδήποτε ηλικία. Η εμφάνισή της διαταράσει την απρόσκοπτη ροή της ζωής του ατόμου και την διαφοροποιεί δραματικά. Οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι, όλοι όμως συνδέονται με αιτίες που εδράζονται στην Αμάθεια. Είναι τόσο απλό αλλά και ταυτόχρονα τόσο δύσκολο στην αντιμετώπιση της (άλυτο για κάποιους χωρίς βοήθεια). Η προσωπική επίλυση προϋποθέτει άτομα με υψηλό δείκτη νοημοσύνης και επιπλέον ικανότητα αυτοεκπαίδευσης. Προϋποθέτει αναλυτικό νου και ικανότητα διεισδύσης στο Εγώ. Η μέθοδος «μετά διδασκάλου» είναι προτιμώτερη για όλους τους άλλους και είναι βέβαιη και ασφαλής. Έτσι η προσφυγή σε ένα ειδικό του χώρου θα βοηθήσει τον ασθενή να αναλογιστεί (Γνωρίσει) όλα όσα έχουν σχέση με την γένεση της φοβίας. Στόχος της θεραπείας είναι η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ο ασθενής σκέπτεται και αντιλαμβάνεται μία συγκεκριμένη κατάσταση και σταδιακά γνωρίζοντας επαναφέρει την «διασαλευθείσα τάξη» πραγμάτων.
Όμως υπάρχει ένα είδος φοβίας, που ακόμη και οι ειδικοί στέκονται είτε «διστακτικοί» είτε «αμήχανοι» είτε «ανήμποροι» κάποτε να βοηθήσουν. Ο φόβος ή και χειρότερα η φοβία του θανάτου. Ένα θέμα σημαντικό που άπτεται του υπαρξιακού προβλήματος αλλά και της μεταφυσικής αντίληψης του καθενός για το θέμα. Και ενοούμε «μεταφυσικής» με την έννοια που ο Αριστοτέλης δίνει στον όρο. Δηλ. Μετά τα Φυσικά. Αυτά που η πειραματική διαδικασία δεν μπορεί να αναπαραγάγει με σταθερά αίτια όσο και αποτελέσματα. Υπάρχει όμως ικανοποιητική γνώση στο θέμα. Γνώση που θα μας οδηγήσει με ασφαλή τρόπο -όπως με άλλες φοβίες- στην αναγνώριση της κατάστασης και στην φυσιολογική μας τοποθέτηση απέναντί της!
Τον φυσιολογικό φόβο θανάτου (που δεν χρήζει θεραπείας γιατί δεν αναστέλλει βασικές
εξωτερικά τον αντιμετωπίζουν στο στίβο της ζωής, από το γεγονός του θανάτου σε κάποιο δικό τους ή γνώριμο άνθρωπο. Είναι αυτή η αόριστη, σκοτεινή αδυναμία απέναντι στο μόνο βέβαιο γεγονός της ζωής μας, το θάνατο, που οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν τόσο περιθωριοποιήσει. Είναι «στιγμιαίο» και γρήγορα τα γεγονότα ανάγκες της ζωής καλύπτουν την ανάγκη εξέτασης του.
Σε ένα παρατηρητικό μάτι γίνεται ξεκάθαρο ότι όσο περισσότερο το άτομο είναι πολωμένο Φυσικά (κύρια προσανατολισμένο στις φυσικές ανάγκες) τόσο πιο πρόχειρα θα εξεταστεί το θέμα ή θα αναφερθεί με κλισέ φράσεις (όλοι καταλήγουμε εκεί 2 μέτρα κάτω από το έδαφος, ή ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης...κτλ) και... άνω τελεία.
Λίγο περισσότερο, άτομα με πόλωση Συναισθηματική θα ασχοληθούν με το θέμα, και η ενασχόληση θα «περάσει» προς εξέταση στον εσωτερικό εκείνο διάλογο , που η ερώτηση για το Εγώ και τον προορισμό του σαυτό τον κόσμο γίνεται πιο σημαντική.
Για κάποιους άλλους όμως ανθρώπους με (προσανατολισμό) πόλωση Νοητική που αφού έχουν βυθομετρήσει την ζωή δοκιμάζοντας το ποτήρι της ηδονής αλλά και του πόνου, όταν έχουν φτάσει στο σημείο όπου η επιτυχία, ή η δημοτικότητα και τα διάφορα «δώρα» είναι κτήμα των και εν τούτοις από την χρήση τους δεν αντλούν καμμία ευχαρίστηση, τότε στρέφουν την σκέψη τους σε άλλα πράγματα, αρχίζουν να ποθούν ότι αγνοούν, να αντιλαμβάνονται τα ζεύγη των αντιθέσεων, να καταλαβαίνουν ότι εξωτερικά πράγματα της ζωής, σχετικά με υλικότητα, επιτυχία, χρήματα αλλά και δόξα δεν τους δίδουν καμμία εσωτερική ευχαρίστηση. Μπορεί για όλους τους άλλους να είναι σπουδαία και σημαντικά, γιαυτούς όμως στο σημείο που βρίσκονται, κάτι τους «σπρώχνει εντός» και αναζητούν την πηγή απ΄όπου προήλθαν.
«Το συνειδητό του άνθρωπου (εγώ) δημιουργήθηκε για να (1) αναγνωρίσει την καταγωγή του από μιαν ανώτερη ενότητα (θεό) (2) για να δώσει την προσοχή του σ αυτή τη πηγή (3) για να εκτελέσει με νοημοσύνη και υπευθυνότητα τις εντολές της. Και (4) για να δώσει ετσι στο σύνολο της ψυχής τον υψιστο βαθμό ζωής και ανάπτυξης».
Οι τελεολογικοί παράγοντες που λειτουργούν μέσα μας δεν είναι παρά τα «τάλαντα» εκείνα ποθ κάποιος «ευγενής» εμπιστεύτηκε στους «υπηρέτες» του, για να τα χρησιμοποιήσει (Λουκάς 19 : 12). Jung Αιών το σύμβολο του Ιχθύος σελ. 204
Τότε με μία βεβαιότητα αναντίρητη συγκεντρώνονται σε αυτό που «Είναι» στο «Εγώ» στο «Εαυτό» που όπως και να το ονομάσουμε, είναι αυτό το κάτι, που νιώθουν ότι έχει την μεγαλύτερη σημασία γιαυτούς και την ύπαρξη τους. Αποφασίζουν οριστικά και χωρίς πέρα-δώθε στην κρίση τους, να ασχοληθούν σοβαρά με την «Ζωή» τους. ‘Οτι η ζωή τους έχει δείξει, ότι μάθανε, αντιλαμβάνονται, ότι είναι ο εξοπλισμός τους για να τολμήσουν να πάνε πέρα από τα γνωστά, τα σίγουρα, γιατί γιαυτούς άλλη λύση δεν έμεινε, παρά να προχωρήσουν. Αμετάκλητα η «καμπάνα» κτύπησε και ο « Ήχος της ψυχής» οριστικά ακούστηκε και τους καλεί.
Είναι το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ο άνθρωπος αμετάκλητα αποφασίζει ότι θα προχωρήσει γιατί άλλη επιλογή δεν υπάρχει γι αυτόν και το ταξείδι της πραγματικής προσωπικής Αυτογνωσίας αρχίζει. Εδώ βρίσκονται όλα τα άτομα του χώρου της Ψυχολογίας αλλά και όλοι οι ερευνητές αυτής της εσωτερικής αλήθειας. Και είναι τότε πάντοτε η ίδια διαδικασία, που ξεκινά με την Υπόθεση, που θα τον βάλει στο Πείραμα εκείνο, που θα καταλήξει στην Εμπειρία (το βιωματικό συμπέρασμα). Καμμία Αλήθεια δεν είναι αλήθεια αν δεν την επιβεβαιώσει προσωπικά. Σύμμαχοi σ΄αυτή την καταπληκτική πορεία θάναι αυτοί που προχώρησαν πιο πριν σ΄αυτό το δρόμο, αυτοί που με την Ζωή τους και τα έργα τους «έδειξαν». Οι προηγηθέντες και προχωρημένοι της Ανθρωπότητας που σε διάφορους χρόνους αντιμετώπισαν το ίδιο γεγονός και «μίλησαν» με έργα και λόγια γιαυτή την πορεία. Η Αρχαία Σοφία όπως εκφράστηκε μέσα στο χρόνο γι αυτό που «είμαστε» και σ΄αυτό που «πάμε».
Γράφει σχετικά ο Jung: ...Αυτό συμβαίνει γιατί η ψυχή είναι αυτορρυθμιζόμενο σύστημα με σταθερή ποσότητα ψυχικής ενέργειας...
Μέσα από τις θρησκείες, τις διδαχές, τις παρακαταθήκες κάθε πολιτισμού παρατηρούμε ότι ο κορμός της αλήθειας υπάρχει γι΄ αυτούς που με ειλικρίνεια θα την ανιχνεύσουν. Γυρίζουν και βλέπουν -γύρω τους και μέσα τους- τη Φύση. Αλλά μένα νέο τρόπο ή ίσως τον πιο παλιό τρόπο που υπάρχει. Βλέπουν την κληρονομία τους.
...Η ψυχή περιέχει ενσωματωμένη την έννοια του προορισμού της για την ολότητα και αυτή η έννοια καθορίζει σε αξιοσημείωτο βαθμό την παρούσα κατάστασή της.
Το δικαιώμα τους στη Γνώση.
Και αιτούνται, και σ΄αυτούς «δοθήσεται» μας δίδεται η βεβαίωση της γραφής. Παρατηρούν και βεβαιώνονται ότι τίποτα στη Φύση δεν χάνεται. Βλέπουν το δένδρο «ξερό» φαινομενικά μέσα στο χειμώνα αλλά που η άνοιξη δεν αργεί για την μεταμόρφωση του. Βλέπουν τις πάπιες, τα αποδημητικά, τους σολωμούς, να ακολουθούν τη βαθειά όσο και οριστικά καταχωρημένη μέσα τους γνώση για το ταξείδι, σε τόπους μακρυνούς. Αναγνωρίζουν ότι στην «τύχη» αυτή υπάρχει η αναγκαιότητα. Αναγνωρίζουν την εξέλιξη των πάντων. Και την απαιτούν μέσα τους. Και την επιτυγχάνουν με την ισορροπία. Αίσθηση αναλογίας με τον γύρω κόσμο τους, οτιδήποτε είναι αυτό, ίσο, ανώτερο ή κατώτερο.
...Τα πρακτικά θέματα απαιτούν την λειτουργία της λογικής, αλλά πρέπει ισομερώς να κατανέμουμε και τα αισθήματα μας...
... Ο αυθεντικός Εαυτός της ανθρώπινης ύπαρξης δεν είναι δημιουργημένος αλλά ολοκληρώθηκε αλχημικά από τα αντίθετα, φως σκοτάδι, καλό κακό, αρσενικό και θηλυκό, συνειδητό και ασυνείδητο. δηλ με την σύγκρουση των αντιθέτων και την τελική συμφιλίωση τους...
...Η προοδευτική αφομοίωση των περιεχομένων του ασυνειδήτου από τον ασθενή οδηγούν στη τελική ενοποίηση της προσωπικότητας του και συνεπώς στην άρση της νευρωτικής διάσπασης .(αποσπάσματα από το έργο του Jung, Αιών το σύμβολο του Ιχθύος)
Εκφράζει την Θέληση να συνεργασθεί με τον Νόμο όπως και Κάποιος Άλλος πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου στις τελευταίες του λέξεις θα πει: Το Σον θέλημα γεννηθήτω.
Όμως τι είναι θάνατος ?
Τι είμαστε εμείς? Μέσα στα βασίλεια της Φύσης (Ορυκτό, Φυτικό, Ζωικό, Ανθρώπινο) είμαστε πράγματι η κορυφή της εξελικτικής διαδικασίας ή τα βασίλεια επεκτείνονται ακόμη πιο πέρα από το δικό μας?
Παρατηρούμε ότι κάθε βασίλειο χρησιμοποιεί το προηγούμενο σαν βάση της ύπαρξής του* αλλά διευρύνεται τρομακτικά στο επίπεδό του. Όμως οι συσχετισμοί των δομών παραμένουν εξαιρετικά απλοί αν και το αποτέλεσμα διαφοροποιείται δραματικά.
Μας παρέχεται η ένδειξη ότι ο θάνατος-με την ένοια της εξαφάνισης - στα κάτω του Ανθρώπινου βασιλείου, βασίλεια, είναι φαινομενικός και πραγματικά έχουμε μόνο ένα μετασχηματισμό που επιτρέπει την ανασύσταση ή αναδημιουργία όταν η μορφή έχει εκπληρώσει τον προορισμό της. ‘Οταν τα συστατικά μέρη του δένδρου (φύλλα άνθη καρποί) χαθούν δεν χάνεται το δένδρο. Η εμπειρία καταγράφεται κάπου και επαναλαμβάνεται η διαδικασία αυτής της ζωής μέχρι που και το ίδιο το δένδρο σαν υπόσταση χαθεί εξ ολοκλήρου και κάπου αλλού αυτή η συνολική εμπειρία καταγράφεται για να χρησιμοποιηθεί σένα ανώτερο βασίλειο. Έχουμε ενδείξεις αλλά και αποδείξεις ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει. Οι επιστήμονες κάθε ειδικότητας μας βεβαιούν για το ότι στον τομέα τους, αυτό λαμβάνει χώρα.
*Μυστική Δοξασία Τόμος ΙΙΙ σελ. 220
*Μυστική Δοξασία Τόμος ΙΙΙ σελ. 220
Αυτοί οι θάνατοι, που δεν μας θλίβουν, γιατί βλέπουμε και αναγνωρίζουμε ότι είναι μόνο φαινόμενα πρόσκαιρα, επισημαίνουν ότι και ο δικός μας θάνατος αυτής της ατομικότητας που αναγνωρίζεται σαν Εαυτός μας, είναι φαινομενικός.
Δεν υπάρχει πραγματικός θάνατος. Όταν Κάποιος έλεγε για την Βασιλεία των Ουρανών, πως προϋπόθεση για να μπούμε, είναι να πεθάνουμε, μίλαγε για κάτι που αφορούσε την Ζωή με ευρύτερη σημασία και όχι τη μικρή ζωή μας, διάρκειας κάποιων λίγων ή πολλών χρόνων.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν και η λογική τα κατατάσσει εκεί που το καθένα έχει θέση και τάξη. Μέσα σ΄ολο αυτό το χάος ιεραρχούνται και κάθε κομμάτι έχει ένα νόημα όταν βρεθεί στην θέση του. Δεν μπορούμε παρά προς το παρόν να εμπιστευθούμε τα αισθητήρια μας όργανα για να αντιληφθούμε μία τάξη πραγμάτων. Αυτό που βλέπουμε ή ακούμε, ή γευόμαστε, ή μυρίζουμε, ή ακουμπάμε είναι κάτι που έχει την θέση του μέσα στον κόσμο μας. Με αυτά τα αυστηρά κριτήρια κατ΄αρχήν θα δουλέψουμε για να καταλάβουμε τον κόσμο και την θέση μας. Αν μας δοθούν άλλα αντιληπτήρια όργανα ή αν αναπτύξουμε περισσότερο τα υπάρχοντα πάλι με τάξη, θα αξιολογήσουμε το Υπάρχειν και το Γίγνεσθαι που μας αφορά. Ανήκουμε στο βασίλειο εκείνο που αναγνωρίζουμε (διαδικασία σκέψης) ότι τα κάτω βασίλεια αποτελούν την απαραίτητη δομή για την ύπαρξή μας. Τα συστατικά και οι ιδιότητες που έχουν κατακτηθεί από αυτά είναι ο θεμέλιος λίθος μας.
Όμως μέσα από την εξελικτική διαδικασία όπως την αντιλαμβανόμεθα μέχρι στιγμής, εκδηλώνουμε σε διάφορους βαθμούς ο καθένας την ικανότητα οργάνωσης της σκέψης, της μνήμης κτλ άρα το ξεχωριστό για το βασίλειο μας ιδίωμα όσο και δικαίωμα της Δημιουργίας. Εμείς μοναδικά μπορούμε συνθέτοντας από τα διάφορα βασίλεια να προβούμε σ΄αυτό το εξαιρετικό επίτευγμα. Στα άλλα βασίλεια μπορεί το κάθε είδος να επαναλάβει την διαδικασία του Είναι του, αλλά όχι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Αυτή η ουσιαστική τεράστια διαφοροποίηση μας τοποθετεί στην κορωνίδα των φαινομενικών βασιλείων. Τα μέσα διαιώνισης των δημιουργημάτων μας βλέπουμε ότι συνεχώς βελτιώνονται όσο και διευρύνονται.
‘Εχουμε γνώση για την ύπαρξη του Μιχαήλ Αγγέλου από την ανάγνωση των ιστορικών της εποχής αλλά καμμία φωτογραφία. Κτήρια του και άλλα δημιουργήματα παραμένουν σε ύπαρξη μέχρι σήμερα. Στις μέρες μας, η ύπαρξη των γονέων μας έχει καταχωρηθεί σε φωτό, βίντεο, κασσέτες, και τα έργα τους, τα δημιουργήματα τους θα παραμείνουν για χρόνια αν και αυτοί ήταν πχ αρχιτέκτονες. Η μνήμη τους υπάρχει, εφόσον τα έργα ή άλλοι άνθρωποι, τους ανακαλούν στο σήμερα. Τι συμβαίνει αλήθεια με την ίδια την οντότητα όταν πεθαίνει? Χάνεται για πάντα πράγματι?
Είναι οξύμωρο, αυτός που δημιούργησε να χάνεται, όταν κάτι που ήταν μέρος του εξακολουθεί να υπάρχει. Τα συστατικά που τον συγκροτούσαν επανέρχονται στην δεξαμενή των βασιλείων άρα υπάρχουν και αυτό το κάτι η οντότητα που Δημιούργησε δεν χάνεται. Δεν μπορεί αυτό το συγκροτημένο πειθαρχημένο Εγώ που με Γνώση και Θέληση Δημιούργησε να είναι πιό έωλο από τα συστατικά του. Δεν μπορεί αυτό που αποτελεί την κορωνίδα των φαινομενικών βασιλείων να είναι πιο ευάλωτο στο «θάνατο», στο πέρασμα δηλαδή από την ύπαρξη στην ανυπαρξία. Είναι «αφύσικο» το τελειότερο σε εμφάνιση βασίλειο, μόνο αυτό να καταλήγει στην πλήρη ανυπαρξία, άρα στο τέλος της διαδικασίας.
Η φύση μεριμνά για το μετασχηματισμό των βασιλείων και στην διατήρηση των ξεχωριστών χαρακτηριστικών για όλα τα βασίλεια πλην του Ανθρώπινου? Θα φαινόταν αυτό σαν τιμωρία στην Δημιουργία. Όμως η διαδικασία ύπαρξης ή ανάπτυξης αυτού που λέμε ζωή στην φύση είναι πανομοιότυπη στις Αρχές της και δεν κάνει εξαιρέσεις. Αυτή φαίνεται να είναι η λογική τεκμηρίωσης για την ενδιάμεση θέση του βασιλείου μας. Η ύπαρξη ανωτέρων βασιλείων του ανθρώπινου παρουσιάζεται πιθανή.
Ο θάνατος του Ανθρώπου Δημιουργού είναι μετάβαση σε ένα άλλο βασίλειο με όλη την κατακτηθείσα γνώση-εμπειρία αυτή τη φορά ατομικά. Αληθεύει η ύπαρξη του Πνευματικού βασιλείου όπως οι πρωτοπόροι της Ανθρωπότητας διακύρηξαν σαν μία λογική όσο και αναντίρητη διαβάθμιση της Φύσης.
Είναι μία Υπόθεση συλλογική διατυπωμένη απο στοχαστές της Ανθρωπότητας, αλλά κύρια ατομική που δεν εξυπηρετεί μόνον στο να δώσουμε μία αιτία ή δικαιολογία ή προσδοκία στο λόγο υπαρξής μας αλλά η μόνη βέβαιη πιθανότητα για την ύπαρξη-συνέχιση αυτού που αναγνωρίζουμε σαν εγώ.
Σ΄αυτή την πιθανότητα ίσως αξίζει να επενδύσουμε όλα τα έχει μας. Σώμα, Συναίσθημα, Σκέψη, Νου (Διαίσθηση). Αυτό το βασίλειο ίσως, όπως κάποιοι μας βεβαιώνουν με το προσωπικό τους παράδειγμα κατακτάται με την αυτόβουλη κατάθεση αυτού του μικρού εγώ. Καθώς καλούμαστε λοιπόν να παραδόσουμε αυτό το μικρό εγώ (id) που δεν είναι αρκετό να μας συντροφεύσει μόνο του το ταξίδι μας αυτό πιά και αφού στην αντίθετη περίπτωση θα μας οδηγήσει απαρέγκλιτα στην νεύρωση, για την συνέχεια θα καταφύγουμε στην ψυχολογία του Βάθους του Μαγγελάνου του Πνεύματος όπως τον αποκάλεσαν τον Γιούκγ που αναφέρει.
..Εδώ όμως εμφανίζεται τώρα μια σωτήρια αντισταθμιστική ενέργεια, που με αφήνει πάντα έκπληκτο. Απέναντι στην επικίνδυνη διαλυτική τάση υψώνεται από το ίδιο συλλογικό ασυνείδητο μια αντενέργεια στη μορφή μιας επικεντρωτικής διαδικασίας χαρακτηριζόμενης από μονοσήμαντα σύμβολα. Αυτή η διαδικασία φτάνει πράγματι στο σημείο να δημιουργεί ένα νέο κέντρο προσωπικότητας, το οποίο αρχικά χαρακτηρίζεται από σύμβολα ως ανώτερο του εγώ και αργότερα αποδεικνύεται και εμπειρικά πράγματι ανώτερα τον. Γιαυτό δεν μπορεί να υπαχθεί κάτω από αυτό, αλλά πρέπει να αξιολογηθεί ως υπερκείμενο. Δεν μπορεί επίσης πια να του δοθεί το όνομα εγώ, γιαυτό και το ονόμασα Tαυτό…
H Εξατομικευση, η αυτογνωσία, μας οδηγεί με ασφάλεια στην χώρα του Θεού όπου…
Τότε ο θάνατος χάνει την δύναμη του πάνω μας παύει να είναι ο φόβος, παύει να είναι το άγνωστο, παύει να είναι αντίθετος με ότι θεωρούμε εγώ. Γίνεται ο μεγάλος μας Σύμμαχος για την μεταβασή μας σε κάτι περισσότερο, σπουδαιότερο, περιεκτικότερο από αυτό που είμαστε σήμερα. Αυτη η αντίληψη της συνέχειας συνείδησης, αντίληψης του Εγώ, σε φορείς πλέον εξειδικευμένους και καταλληλότερους για αυτά τα υπέρτερα βασίλεια μας δίνει την θέληση και την χαρά να υπάρχουμε εδώ και να τείνουμε με αισιοδοξία γι΄αυτά τα βασίλεια της δόξης.
Σ΄αυτή την μοναχική πορεία, σ΄αυτή την προσωπική επιβεβαίωση αυτής της Υπόθεσης, σαυτή την κατάκτηση της Αλήθειας, μέσα από τους αιώνες μοιάζουν και στις μέρες μας εξαιρετικά επίκαιρα το παλαιά ρητά.
«Γνώθι σεαυτόν»
«Καμμία θρησκεία ανώτερη της Αλήθειας»
«Καμμία θρησκεία ανώτερη της Αλήθειας»
